Odczuwasz brak sił do działania, trudno ci o zapał i entuzjazm. Grzęźniesz w melancholijnym nastroju i niełatwo ci o doznania przyjemności i radości z życia. Nie kłócisz się, nie szarpiesz z otoczeniem, nie ma się przecież o co złościć. Uczucie irytacji i niezadowolenia lepiej wygasić, nie zrażać ludzi do siebie, nie ryzykować konfliktu – wtedy może być gorzej. Jesteś miłą osobą i innym z tobą łatwo, gorzej tobie samemu ze sobą. Jest smutno.

Złość i smutek. Często jedno z tych uczuć jest dla nas prostsze i bardziej dostępne do przeżywania, a drugie pozostaje zablokowane i ukryte. Dlaczego? Bo tak zostaliśmy nauczeni, bo taka była preferencja naszego środowiska rodzinnego. To sprawia, że nie zawsze reagujemy adekwatnie do sytuacji. Bojąc się swojej złości, zastygamy w melancholii czy zamiast opłakać straty, złościmy się i wściekamy na cały świat, nie mogąc dopuścić swojej wrażliwości, delikatności i miękkości – tak cennych jakości dla bliskości ze sobą i światem.